Het verhaal van de ijsbeer

Deze week las ik het verhaal van een baby ijsbeer die in een dierentuin in Parijs werd geboren. Op jonge leeftijd verhuisde hij naar een andere dierentuin in Europa. Het verhaal vertelde niet welke, maar wel dat de directeur heel blij was met de komst van deze ijsbeer. Hij wilde het graag goed doen, maar besefte toen de ijsbeer arriveerde dat er nog geen passend verblijf was. Voor deze dierentuin was het namelijk de eerste ijsbeer. Er werd snel een noodverblijf gemaakt en daar leefde de jonge ijsbeer terwijl zijn permanente leefplek in orde werd gemaakt.

Het tijdelijk hok was helaas klein en wat doet een ijsbeer dan? Juist, ijsberen. Hij sjokte drie stappen de ene kant op en drie stappen de andere kant op. Dan drie heen en weer drie stappen terug.

In de tussentijd werd er voor de ijsbeer een schitterende plek gemaakt met een rotspartij, bomen en een eigen beekje om in te zwemmen. Na enkele maanden was het klaar en iedereen was uitgenodigd om de verhuizing bij te wonen. Het kleine hok werd met een hijskraan in het nieuwe verblijf geplaatst. Het hok ging open en iedereen keek vol verwachting toe hoe de ijsbeer zijn nieuwe verblijf zou gaan verkennen.  En wat deed de ijsbeer met al die ruimte? Hij sjokte drie stappen de ene kant op en drie stappen de andere kant op. Drie stappen heen en drie stappen terug. De mensen waren teleurgesteld.

De vraag was wanneer de ijsbeer de volgende stap zou zetten.

Een paar maanden later zag het leven van de ijsbeer er heel anders uit. Hij zwom en spartelde in de beek, sliep onder de bomen, rolde in het zand en scharrelde onder de struiken op de rotsen….en niemand wist meer dat hij ooit nog alleen maar heen en weer had gelopen. Bijzonder hè? Die vrijheid.

Dit is hoe persoonlijke groei werkt. Je werkt aan je eigen vrijheid. Ooit was de beperkte ruimte die je had de beste keuze. Durf nu de volgende stap te zetten. Er is zoveel meer ruimte, er zijn zoveel meer keuzemogelijkheden. Na een tijdje zal je vergeten zijn dat je ooit alleen maar op dat kleine, ingeperkte – gecontroleerde – gebied bezig was.

Wil je het hele verhaal van de ijsbeer lezen? Het staat in het boek ‘Op verhaal komen’ van Wibe Veenbaas.

Nieuwe dingen (aan)leren. Hoe doe je dat?

Wat als je in bepaalde situaties of relaties opmerkt dat het niet (meer) loopt zoals je zou willen of zoals je gewend bent.  In eerste instantie vraag je je wellicht af hoe dat komt. Maar is het niet interessanter om een manier te vinden om het anders te doen? Een weg te vinden waar je je wel goed bij voelt.

Naar mijn idee word je in zulke situaties of relaties uitgenodigd of uitgedaagd om te groeien en het onbekende te verkennen en er vertrouwd mee te raken.

De uitdaging bij nieuwe dingen leren is dat het met vallen en opstaan gaat. Je merkt regelmatig op dat je weer in je oude patroon vervalt en het kan aardig frustrerend zijn als je daarin vastloopt.

Om wat inzicht te geven in de fasen die je doorloopt als je jezelf nieuwe dingen aanleert, hierbij een overzicht.

Fase 1: onbewust ‘verkeerd’ doen: Je bent je in deze fase niet bewust van wat je ‘verkeerd’ doet.  Een voorbeeld hiervan is een vrouw die het idee heeft dat ze assertief is, maar regelmatig in een zin zegt “ik weet dat ik niet moet zeggen, maar..”

Zodra ze zich bewust is van het uitspreken van deze zin, belandt deze vrouw in fase 2: bewust ‘verkeerd’ doen. Ze hoort zichzelf nu elke keer deze zin zeggen. In het begin waarschijnlijk pas achteraf, maar dit opmerken gebeurt steeds sneller. Fase 2  is overigens meestal een wat frustrerende fase, want nu hoor je het jezelf elke keer zeggen of je ziet het jezelf weer doen. Zonder frustratie geen groei is een bekende uitdrukking. Wat je kan helpen is goed te weten wat het alternatief is, want dat brengt je in de volgende fase.

Fase 3: bewust ‘goed’ doen. Je bent je er nu van bewust wanneer je op het punt staat om in je oude valkuil te trappen en het ongewenste gedrag te vertonen. Inmiddels heb je een alternatief hiervoor en dat zet je op deze momenten in. De vrouw uit het voorbeeld zegt nu bijvoorbeeld “ik wil graag iets met je delen…” of laat de eerder genoemde zin weg en zegt gewoon wat ze wil zeggen.

En als je dat maar vaak genoeg doet kom je vanzelf in fase 4: onbewust ‘goed’ doen. Het gaat nu vanzelf goed, zonder er over na te denken.

Let op! Soms zijn oude patronen en oud gedrag hardnekkig. Ook al heb je inmiddels alle fasen doorlopen dan kan het toch voorkomen dat je terugvalt en je jezelf weer bewust wordt van iets waarvan je dacht dat je ervan af was. Besef dat het om gedrag kan gaan dat je jezelf al als kind hebt aangeleerd, bijvoorbeeld als iets je een bepaald gevoel gaf. Het heeft je zeer waarschijnlijk enorm geholpen toen. Je bent er zo vertrouwd mee geraakt dat je er in bepaalde situaties of relaties als vanzelf in terecht komt wanneer je dat gevoel weer ervaart. Toch zal je merken dat je steeds vaardiger wordt in het herkennen van je oude patroon/gedrag en sneller over kunt gaan naar het bewust ‘goed’ doen.

Heb compassie met jezelf. Het is dapper dat je je op nieuw terrein begeeft en het op een manier gaat doen die past bij wie je nu bent.

Het proces van een vlinder

Een man vindt een cocon van een vlinder en neemt deze mee naar zijn huis. Op een dag verschijnt er een kleine opening in de cocon. De man kijkt een paar uur toe hoe de vlinder worstelt om zich door de kleine opening naar buiten te werken.
Het lijkt erop dat het proces niet langer meer vooruit gaat. Het ziet er naar uit dat de vlinder zover gekomen is als hij kan en niet meer verder komt. Dus besluit de man de vlinder te helpen. Hij neemt een schaar en knipt de rest van de cocon open. De vlinder kan zich nu vrij eenvoudig losmaken.

Maar de vlinder heeft een gezwollen lichaam en verfrommelde vleugels. De man verwacht dat de vlinder elk moment zijn vleugels zal uitslaan en het lichaam daarmee ondersteunt. Maar dat gebeurt niet. De vlinder besteedt de rest van zijn leven aan rondkruipen met een gezwollen lichaam en verfrommelde vleugels. De vlinder is nooit in staat te vliegen.

Wat de man in al zijn goedheid niet begreep was dat de krappe cocon en de worsteling die nodig was om door de opening te kruipen, de manier was om de lichaamsvloeistof van de vlinder in de vleugels te pompen zodat de vlinder klaar zou zijn te vliegen als het de vrijheid had bereikt uit de cocon.

Soms zijn worstelingen precies wat we nodig hebben in het leven. We zouden nooit weten hoe sterk we zijn. We zouden nooit kunnen vliegen.

Vertrouw er op dat je de kracht hebt om door moeilijke fases heen te komen. Ze zijn er niet voor niets.

Puur & Simpel

“Often people attempt to live their lives backwards; they try to have more things, or more money, in order to do more of what they want, so they will be happier.”

– Margaret Young

Hoe breng je je diepe spirituele, authentieke en creatieve wensen in overeenstemming met het leven dat je nu leidt, zonder jezelf of anderen te kort te doen.

Hoe doe je het nu?
Krijgen je diepe verlangens ruimte om er te mogen zijn of probeer je deze gevoelens zo goed mogelijk te negeren? Houd je je staande in alles wat er van je verwacht wordt en je van jezelf verwacht. Blijf je vooral druk bezig door veel en hard te werken, de perfekte ouder te willen zijn of te streven naar nog meer en beter. Heb je wellicht het idee dat als je de ideale baan zou vinden of de loterij zou winnen, dat je dan gelukkiger zou zijn?

Mijn ervaring is dat geld, functies, rollen, etc. symbolen zijn. Symbolen zijn inwisselbaar en geven slechts tijdelijk een goed gevoel. Het is alsof je genoegen neemt met de landkaart in plaats van te gaan voor het gebied. Een mens kan soms zo druk met de buitenwereld bezig zijn, dat hij de aansluiting met de binnenwereld uit het oog verliest. De binnenwereld houdt van puur en simpel, daar leeft hij van op.

Weet jij wat er leeft in jou?

“Wat me niet doodt, maakt me sterker”

Deze pittige uitspraak stemt mij hoopvol.

Er zijn verschillende omstandigheden in het leven waarvoor bovenstaande zou kunnen gelden. Denk bijvoorbeeld aan confrontatie met beperkingen door ziekte of na een ongeval, het verlies van een dierbare, een scheiding, ontslag of andere ‘crisis’. Situaties waarin het leven anders loopt dan je gehoopt had. Als mens ga je op zo’n moment niet dood, maar het leven vraagt veel meer van je dan je onder ‘normale’ omstandigheden gewend bent. In zo’n situatie die als zwaar wordt ervaren, kan je als mens ook ervaren wat je in je mars hebt.

Wat mij opvalt wanneer ik iemand mag begeleiden in zo’n herstelproces is de kracht die aanwezig is tijdens een zware periode. Soms wordt deze kracht (nog) niet herkend, omdat deze zich in een andere vorm aandient, bijvoorbeeld als boosheid of frustratie, die dan vooral als lastig of zelfs destructief wordt ervaren. Als iemand in contact kan en durft te komen met zijn gevoelens, komt hij er mogelijk achter wat de betekenis van deze boosheid voor hem is. Het kan bijvoorbeeld pijn en/of verdriet zijn, die als het ware beschermd worden door het schild ‘boosheid’. Als het mogelijk is om ‘ruimte’ te scheppen, kunnen andere emoties en gevoelens vrij komen. Verdriet bijvoorbeeld is een natuurlijke ontlading als het leven ons teleurstelt, als onze wensen en verwachtingen niet uitkomen, als we iets moeten loslaten waaraan we gehecht zijn. In onze cultuur worden tranen echter nog te vaak bestempeld als kinderachtig of zwak. Zo leren we van jongs af aan verdriet te onderdrukken of trachten we mogelijke pijn te ontlopen. Dit kan resulteren in oppervlakkig geluk en gebrek aan vitaliteit. Pas als verdriet vrij mag stromen kan de helende catharsis plaatsvinden en kan door de reinigende werking de veerkracht van het leven hersteld worden. De kracht en energie die eerst nodig was om het verdriet en de pijn te onderdrukken, kunnen dan voor andere dingen ingezet worden.

 

Gevoelens van onrust en/of vastzitten?

Wat kun je doen als je vaak onrust voelt of het gevoel hebt dat je vastzit.

Vanuit mijn eigen ervaringen en die van anderen weet ik dat de neiging bestaat om (emotionele) pijn zoveel mogelijk te vermijden of te onderdrukken. Dit kan op allerlei manieren. Je blijft bijvoorbeeld druk bezig met van alles en nog wat, gaat maar door en hebt weinig aandacht voor jezelf en hoe je je voelt. Op zich prima overlevingstactieken. Echter eisen ze wel een flinke tol en de kans is groot dat het je op een bepaald moment opbreekt. Het lukt dan niet langer om de (onverwerkte) emoties volledig te onderdrukken. Je ervaart dan bijvoorbeeld veel onrust in je lijf en/of hoofd. Ook kan je het gevoel hebben dat je vast zit en dat er niets uit je handen komt of dat je je niet kunt concentreren.
Omdat het al je energie kost om je staande te houden, wordt het lastig om helder te denken. Het is dan erg moeilijk om boven je emotionele reactie (stress) en bijbehorende patronen (beschermingsmechanismen) uit te stijgen.

Als je dit voor jezelf herkent, wat kun je dan doen?
Een coach/therapeut op het gebied van emotionele intelligentie kan jou bewust laten worden van je patronen en onderliggende emoties. Dit leidt tot nieuwe inzichten en mogelijkheden. Ook zullen handvatten worden aangereikt om het zelf te doorzien en anders te kunnen reageren en/of handelen. Het ervaren van dit proces is hierbij heel effectief is mijn visie.

Het kan in eerste instantie lastig zijn om dit alleen te doen, omdat je ooit een beschermingsmechanisme hebt ontwikkeld dat meteen in werking treedt zodra je in de buurt komt van de pijnlijke plek. Door in een veilige omgeving emoties als verdriet, boosheid of angst ervaren, ontdek je dat je deze emoties inmiddels kunt verdragen zonder dat je meteen in de verdediging hoeft te gaan. Dit geeft ruimte, meer vrijheid en zelfvertrouwen.

Als jij met emoties om kunt gaan en weet hoe ze voor je werken, hoef je er niet meer tegen te vechten of van weg te vluchten. Je houdt dan meer energie over en het geeft rust. Het is een bewustwordingsproces waarbij jij jezelf traint in het overstijgen van je emotionele reacties. Hier zijn verschillende technieken voor zoals Mindfulness Based Emotional Intelligence (MBEI) en HeartMath die je goed zelf kunt leren toepassen. Ook EMDR kan een goede optie zijn om emoties te verwerken, bijvoorbeeld als er sprake is van een trauma.

Het vraagt moed om de eerste stap te zetten. Dagelijks ontmoet ik mensen in mijn praktijk die deze stap gezet hebben en mij vertellen hoe blij ze zijn dat ze het gedaan hebben. Ze ontdekken nieuwe mogelijkheden en ervaren meer rust en zelfvertrouwen. En wat wil jij voor jezelf?

Emotionele intelligentie ontwikkelen

Emotionele intelligentie ontwikkelen in vijf hoofdstukken ?

Hoofdstuk 1.
Ik loop door een straat.
Er is een diep gat in het trottoir.
Ik val erin.
Ik ben verloren….Ik ben radeloos.
Het is mijn schuld niet.
Het duurt een eeuwigheid om de weg naar buiten te vinden.

 
Hoofdstuk 2.
Ik loop door dezelfde straat
Er is een diep gat in het trottoir.
Ik doe net of ik het niet zie.
Ik val er weer in.
Ik kan niet geloven dat ik weer op de zelfde plek ben.
Maar het is mijn schuld niet.
Het duurt nog lang voor ik eruit ben.

 

Hoofdstuk 3.
Ik loop door dezelfde straat.
Er is een diep gat in het trottoir.
Ik zie dat het er is.
Ik val er weer in…..het is een gewoonte.
Maar mijn ogen zijn open.
IK weet waar ik ben.
Het is mijn schuld.
Ik klim ogenblikkelijk naar buiten.

 

Hoofdstuk 4.
Ik loop door dezelfde straat
Er is een diep gat in het trottoir.
Ik loop er omheen.

 

Hoofdstuk 5.
Ik loop door een andere straat.

 

‘Autobiografie in vijf hoofdstukken’ van Portia Nelson, geciteerd in het “Tibetaanse boek van leven en sterven” van Sogyal Rinpoche

Ervaring cliënt: coachingstraject voelt als een cadeau

ervaring marieke dekkers coaching

Twaalf jaar geleden zat ik regelmatig gefrustreerd ? op een kantoor administratief werk te doen waar ik weinig voldoening bij ervoer. Leuke collega’s maakten veel goed, maar het was niet voldoende om voor te blijven. Vanuit mijn gevoel van frustratie ging ik op zoek naar nieuwe mogelijkheden. Door onder andere een reis door Australië, gesprekken, het lezen van boeken, coaching, meditatie en cursussen was ik me bewust geworden van onder andere mijn verlangen om andere mensen te begeleiden in hun bewustwordingsproces. En op een dag voelde ik van binnenuit de motivatie om hier ook echt werk van te maken. Mijn ervaring en opleiding sloten echter niet aan bij mijn wens en zo begon ik op mijn 29ste aan een vierjarige deeltijdstudie psychologie. In het derde jaar startte ik mijn praktijk als coach en trainer. Eerst naast een vaste baan en sinds vijf jaar richt ik me alleen op mijn werk als zelfstandig coach en trainer. In plaats van af en toe ervaar ik nu elke dag voldoening. ? De gesprekken, openheid, nabijheid, het ont-moeten, de oprechte emotie, groei, veerkracht, het vertrouwen. Ik ben blij dat ik 12 jaar geleden de motivatie en moed had om de stap in deze richting te zetten. Ik las laatst een quote: ‘Overschat niet wat je in één jaar kunt bereiken, maar onderschat niet wat je in tien jaar kunt bereiken.’ Dit kan ik beamen. Ik denk vaak bij mijn werk: “Dit werk mogen doen voelt als het krijgen van een cadeau”. Hoe mooi is het dan wanneer een cliënt in de evaluatie teruggeeft dat zij het ook als een cadeau heeft ervaren.

Hoevaak stel jij jezelf een waaromvraag?

Begin dit jaar kreeg ik van de moeder van een vriendin de coachingskalender cadeau.
Mijn vriendin stelde voor om meteen te kijken wat de dag ons te bieden had. Het onderwerp was waaromvragen. Waarom het zo lastig is als er waaromvragen gesteld worden.
Nou daar herkende ik wel wat in. Sinds een jaar zijn er twee kinderen in mijn leven. Ik ben verliefd geworden op hun vader en nu brengen we regelmatig tijd met z’n vieren door. De oudste, een slimme jongen van net 7, stelt mij vaak waaromvragen. Waarom heb je zo’n kleine auto? Waarom studeer jij? Waarom doe je zus of doe je zo? Ook bij de meest basale dingen kan de waaromvraag gesteld worden.
Ik moest erg wennen aan deze waaromvragen, vooral omdat na het geven van een antwoord, als ik die al heb, vaak opnieuw een waaromvraag wordt gesteld over het antwoord.
Wellicht als je kinderen hebt, komt dit bekend voor. Volgens het artikeltje is het heel gebruikelijk voor jonge kinderen.
Nu blijkt er zelfs een coachingsmethode te bestaan die hierop gebaseerd is: de ‘5x why’. Het blijkt dat binnen het vijf keer stellen en beantwoorden van de waaromvraag je tot de kern komt.
Interessant!
Hoevaak stel jij een waaromvraag bij wat je doet?
Door jezelf de vraag te stellen waarom je iets doet, kun je erachter komen dat je sommige dingen puur uit gewoonte doet. Dit inzicht geeft je een opening om te onderzoeken of dit nu nog wel past. Zo niet, dan kun je nieuwe keuzes maken die beter passen, waardoor je wellicht tijd en energie over houdt.

Durven loslaten

Wat kun jij niet loslaten?

Onlangs las ik dat er een vrij eenvoudige manier bestaat om een aap te vangen. Dit kun je doen door een sinaasappel in een pompoen of kokosnoot te stoppen. De aap die de sinaasappel vindt steekt zijn hand erin, pakt de vrucht en zit vervolgens vast. Hij kan zijn hand inclusief de sinaasappel er niet uit krijgen en wil de gevonden vrucht niet meer loslaten. Dus nu zit hij gevangen.
Ik vind dit een mooie metafoor voor dingen die we zelf vasthouden en die ons ‘gevangen’ houden.

Wat is jouw sinaasappel?

Wat kun jij maar niet loslaten?
Wat kun jij maar niet loslaten?

Hoe zou het voelen als je deze loslaat en daardoor jezelf bevrijdt?
Iets loslaten wordt makkelijker als je beseft welke mogelijkheden het vrij zijn ervan je biedt.

In het geval van de aap betekent loslaten dat hij beide handen weer vrij heeft om in vrijheid op zoek te gaan naar andere vruchten.